International Women’s Day

عکس هایی از پرورشگاه دخترانه در هرات-افغانستان

جلال زیبا ترین چشم ها را دارد. زیبایی این پسرک مرا دیوانه میکند. اندام کوچکش را در آغوشم می فشارم و میبویمش.  دستان کوچک و نحیفش را میان دستانم میفشارم. به چشمانش نگاه میکنم. 

با شیطنت به سویم لبخند میزند- دستانش دستانم را رها میکنند و دوان دوان از من دور میشود. 

 

بی صبرانه منتظرم جلال عزیزم را به زودی ببینم. جلال برادر من است. این عکس را تابستان قبل از او گرفتم .

 

Silent Eyes-2

Silent eyes

 

 

I find Noria’s eyes silent but not speechless. Noria has a hidden world in her silent eyes. Untold Stories, stories of a soundless fatal pain. I step in to Noria’s world with doubts and qualms. she warmly welcomes me.

 

Noria is a 19 years old blind girl, I worked with this winter. It was hard and disturbing to be a part of her dark world. 

From time to time I would find her speechless- she would silently look towards me, not knowing i was there. She would struggle describe the world she could not see.

Noria had agreed to share pieces of her life with me- I went to visit her every other day and spend time with her. She lived in a far away district of Kabul. We would drive to her house and find her waiting for us. 

She enjoyed talking and sharing with us. I was glad we could bring some color to her life and have her discover another happy, self confident side of herself.

 

 

 

 

چشمان خاموش

چشمان خاموش و گویای نوریه را یافته ام. نوریه در چشمان خاموشش دنیایی را  پنهان کرده است. قصه های نگفته- قصه های درد هایی سنگین. با شک و تردید به دنیای نوریه قدم میگذارم. او به گرمی مرا خوش آمد میگوید.

 

نوریه دختر نوزده ساله ی نابیناییست که من زمستان قبل مدتی با او بودم. بودن در دنیای تاریک او گاهگاهی سخت و آزار دهند میشد. 

گاهگاهی او را در سکوتش میافتم. به من نگاه میکرد اما نمیدانست من آنجا استم. تلاش میکرد برایم بگوید دنیایی را که نمیبیند چگونه میبیند.

 

نوریه تکه هایی از زندگی اش را با من قسمت میکرد. هر چند روز به دیدنش میرفتیم. 

او از اینکه حرف بزند و قصه هایش را به ما بگوید لذت میبرد. من از تصور اینکه به زندگی اش کمی رنگ بخشیدیم لذت میبردم و میخواستم او فرصتی داشته باشد تا خودش را خوشحال- و با اعتماد به نفس بیابد. 

 

 

زمان

زمان تداوم بی انتهای بودن در گذشته- حال و آینده است….. زمان میتواند تجربه ام از هر نفس و هر لحظه باشد.  در زمان زاده میشوم- در زمان نفس میکشم – در زمان میمیرم و در زمان دوباره زنده میشوم. زمان تولدم را- هستی ملایمم را- مرگ آرام و ساکتم را تجربه میکند اما ما هیچگاهی زمان را نمیشناسم. به زمان می آیم و از زمان میروم اما هستی زمان را نمیدانم.   هستی دلپذیر زمان را در بودن خود گم میکنم. باد ملایم زمان را که پوست مان را لمس میکند و از کنارم  میگذرد حس نمیکنم

زمان هر لحظه میمیرد. اما ما از  مرگ نامریی زمان و از زندگی  آشکارش بی خبرم. 

آشکار بودن زمان – زمان را گم میکند – مرده – متروک

گذشته برایم نا آشناست- آینده را نمیبینم و حال شبحیست نا آشنا- 

 نه در حال نه در گذشته و نه در حال زندگی میکنم. 

در دستان صامت زمان گم و غرق میشوم- مرگم مرگ نیست… 

… کسی نبودنم را حس نمیکند..

مانند سایه  ای که گمرنگ میشود  غایب میشوم…

 

 

 

Time: the infinite continued progress of existence in the past, present and future.or Time is what is exactly exactly measured by a clock- time could be what we experience every time we breath. some of us are born in the arms of time- we live in time- we die in time- and we are born in time again..time experiences our rebirth, or soft existence, our noiseless, peaceful death- but we never know time-we come and go to and from time without realizing its existence. we lose the mellow of existence in our own being. we do not feel the soft soft breeze passing time on our skin.

Time dies every moment. but we are unaware of its invisible death as we unaware of its indiscernable life. 

Times discerning makes it lost, lifeless, desolated…

for some of us past is unknown, we can not visualize our future, our present is a stranger, unexplored ghost- we live not in present, past or future…

we fade and sink in untraveled hands of time- our death is not a loss- nor it is noticed- felt- realized…

we disappear like a shadow melting away…